2ο ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΑΛΙΜΟΥ
17 Νοεμβρίου 2020
Εδώ Πολυτεχνείο!
Νοέμβρης του 1973.
Από τον Απρίλη του 1967 η Χούντα – μια ομάδα επίορκων αξιωματικών με τη βία και τα όπλα κατάργησε το δημοκρατικό πολίτευμα και τις ελευθερίες του λαού μας. Ο Νοέμβρης του 1973 ήταν ένας μήνας ζεστός, γεμάτος γεγονότα.
Οι φοιτητές ξεσηκώνονται. Η δικτατορία σκληραίνει συνεχώς τη στάση της. Οι φοιτητές καταλαμβάνουν το Πολυτεχνείο και το μετατρέπουν σε ορμητήριο του μεγάλου αγώνα κατά της δικτατορίας.
Κάτω η Χούντα!
Ψωμί, παιδεία, ελευθερία!
Εδώ Πολυτεχνείο!
Και «οι νέοι που τους έλεγαν αλήτες…» αγωνίζονται « με το μόνο πράγμα που τους είχε απομείνει: μια παλάμη τόπο κάτω απ’ τ’ ανοικτό πουκάμισο, με τις μαύρες τρίχες και το σταυρουδάκι του ήλιου, όπου είχε κράτος και εξουσία η Άνοιξη.»
Το Πολυτεχνείο! Και το Πολυτεχνείο ολόκληρη η Ελλάδα. Οι πολιορκητές και οι πολιορκημένοι. Ο φασισμός και η δημοκρατία. Η βία και η ελευθερία. Το σκοτάδι και το φως. Η ντροπή και η αξιοπρέπεια.
– Όλοι ενωμένοι… Κάτω η Χούντα!
– Ελληνικέ λαέ ξεσηκώσου… Έλα μαζί μας.
Εδώ Πολυτεχνείο!
Και ο λαός άκουσε. Και ο λαός ενθουσιάστηκε και ο λαός κατέβηκε στους δρόμους να συμπαρασταθεί με κάθε τρόπο στους νέους και στις νέες που όρθωσαν το ανάστημά τους στους δικτάτορες. Και η εξέγερση έγινε διπλή: Η φοιτητική και η λαϊκή. Ο φασισμός και η δημοκρατία. Η βία και η ελευθερία. Το σκοτάδι και το φως. Η ντροπή και η αξιοπρέπεια.
Και η εξέγερση έγινε μία: κοινή και καθολική.
– Όλοι ενωμένοι… Κάτω η Χούντα!
– Ελληνικέ λαέ ξεσηκώσου… Έλα μαζί μας.
-Λαός ενωμένος ποτέ νικημένος!
Εδώ Πολυτεχνείο!
Απόγευμα Παρασκευής 16 Νοεμβρίου 1973 – Της Μεγάλης Παρασκευής του νεότερου Ελληνισμού – αρχίζουν τα δραματικά, αιματηρά γεγονότα της εξέγερσης. Συγκρούσεις του λαού στις πλατείες και στους δρόμους της Αθήνας με την αστυνομία και το στρατό, οδοφράγματα των διαδηλωτών, δακρυγόνα και καπνογόνα, κακοποιήσεις και πυροβολισμοί. Οι φοιτητές μέσα στο Πολυτεχνείο άοπλοι και με μόνο εφόδιο την καρδιά τους και το τραγούδι τους!
Εδώ Πολυτεχνείο!
Τα παιδιά κυκλωμένα από τον αδίσταχτο εχθρό συνεχίζουν το τραγούδι τους και εκπέμπουν από τους 1.050 χιλιόκυκλους. Η Ελλάδα κρατάει την ανάσα της. Τα τανκ ξεκινούν. Οι ωραίοι έφηβοι, οι νέοι με τ’ ανοιχτά πουκάμισα που τους έλεγαν αλήτες με πάνου ως πάνω απλωμένη την αφοβιά σα σημαία, με όρθια την ψυχή περιμένουν με αγωνία και απ’ τα μεγάφωνα φωνάζουν:
«Αδέλφια μας στρατιώτες, δε θα μας χτυπήσετε. Είμαστε άοπλοι, τα τανκ δε θα μας χτυπήσουν!»
Εδώ Πολυτεχνείο!
Ο ποιητής στο επίγραμμά του θα γράψει:
Όσοι έπεσαν στο χώρο ετούτο, εγείρονται
και προχωρούν στην ιστορία, και ο λαός μαζί τους
εκεί που σμίγουν φως και όνειρο
εκεί που λευτεριά κι Ελλάδα είναι ένα.
Εδώ Πολυτεχνείο! Εδώ Πολυτεχνείο!
Ευλογημένη η ώρα των ελεύθερων πολιορκημένων.
Ευλογημένη η ώρα των νέων με τ’ ανοικτά πουκάμισα που τους έλεγαν αλήτες.
Ευλογημένος ο λαός μας που ξέρει να ζει και να πεθαίνει πάντα λεύτερος.
Δόξα και τιμή στους νεκρούς του Πολυτεχνείου.
Δόξα και τιμή στους αγωνιστές της Δημοκρατίας.
Δόξα και τιμή στα νιάτα της πατρίδας μας.
Από τη Διεύθυνση του σχολείου και το εκπαιδευτικό προσωπικό